بدن ما ظرفی است که با آن دنیای فیزیکی را تجربه می‌کنیم و عمیق‌ترین بخش‌های غریزی ما را در خود جای داده است. اینجاست که ما لذت و عشق را احساس می‌کنیم، قضاوت و نابود می‌کنیم، خون می‌ریزیم و لبخند می‌زنیم. از زمان مجسمه‌های داوود و ونوس، ما بدن انسان را در بالاترین جایگاه قرار داده‌ایم و یک استاندارد زیبایی دست‌نیافتنی را شکل داده و تداوم بخشیده‌ایم. از طریق این لنز تحریف‌شده زیبایی، فرم طبیعی ما جنسی‌سازی، اهریمنی و گاهی به یک تابوی شرم‌آور تبدیل شده است. چرا بدن برهنه توهین‌آمیز است؟ آیا بار سیاسی دارد؟ آیا ما چیزی فراتر از آنچه به چشم می‌آید نیستیم؟